[Rank]
S. Albertus Magnus Episcopi Confessoris et Ecclesiae Doctoris;;Duplex;;3;;vide C4a

[RankNewcal]
S. Albertus Magnus Episcopi Confessoris et Ecclesiae Doctoris;;Duplex optional;;2;;vide C4a

[Name]
Albert

[Rule]
vide C4a;
9 lectiones

[Oratio]
O God, who didst make blessed Albert, thy bishop and doctor, great in subjecting~
human wisdom to divine faith; grant we pray, that we may so adhere to the~
footprints of his authorative teaching that in heaven we may enjoy perfect life.
$Per Dominum.

[Lectio4]
Albertus, ob singularem doctrinam cognomento Magnus, Lauingiae ad Danubium, in~
Suevia, natus, a puero diligenter institutus :. Studiorum causa e patria~
discedens, dum Patavii moraretur, hortate beato Jordano, generali magistio~
ordinis Praedicatorum, Donicanae familiae, frustra obstinete avunculo, adscribi~
postulavit. Inter fratres adlectus, in omnibus Deo deditus, religiosa~
observantia et pietate enituit, filiali ac tenerrima in beatam Mariam Virginem~
devotione flagrans. Totam vitae formam, oratione studium praeveniendo, ita~
disposuit, ut, apostolicam religionem professus, ad praedicationem verbi Dei et~
animarum salutem procurandam idoneus evaderet administer. Mox ad studia explenda~
Coloniam Agrippinam missus, ita profecit, ut omnes fere saeculares scientias~
diligentissime I omnibus suis coaevis investigaverit atque auxerit: et de divina~
legis fonte, testante Alexandro quarto, adeo salutifere fluenta doctrinae potavi,~
ut eiusdem in sup pectore vigeret plenitudo.

[Lectio5]
Ut scientiarum thesauris alios ditaret, lector Hildeshemii, deinceps Friburgi,~
Ratisbona et Argentinae constitutus est. Omnium in se admirationem convertens,~
cum in Parisiensi inclyta universitate sacrae facultati docendo decus adderet,~
magister theologiae renuntiatus est. Doctrinis gentilium philosophorum ad rectas~
rationis dictamina revocatis, earum cum fide coherentiam clarius commonstravit.~
De divinorum intellectu mira exposuit. Quantum vero universas disiplinas,~
praesertim sacras, fervido ingenio atque indefesso studio provexerit, plurima~
ejus scripta in omni fere scientiarum genere aperte declarant. Ut studio~
generali sui Ordinis praeesset, Coloniam reversus est, eo successu ut ejus in~
scholis auctoritas et doctrina fama magis magisque viguerit. Thomam de Aquino~
discipulum dilectum habuit, cujus altitudinem mentis ipse primus pcrspexit ac~
praedicavit. Erga Sacrosanctiun altaris Sacramentum piissimo ferebatur affectu,~
deque eo praeclara conscripsit; rei quoque mysticae animis instituendis vias~
ampliores paravit, adeo ut frugifer tanti magistri zelus quam late in Ecclesia~
patuerit.

[Lectio6]
Tot inter gravissima munia, religiosae vitae exemplis praefulgens, a fratribus~
Prior Teutonic provincias electus est. Anagniam vocatus Guilelmum ordines~
mendicantes impio ausu impetentem, coram summo Pontifice Alexandro quarto~
retudit, qui episcoporum Ratisbonesem eum postea constituit. Cura sui gregis~
Albertus se totum impendit, morum humilitate ac paupertatis amore studiosissime~
retentis. Dimisso officio, ad episcopalis tamen ordinis labores piomptus atque~
alacer per Germaniam et finitimas regiones spiritualia ministravit. Consilia~
requirentibus quam recta ac salutifera sollicite praebebat et in sedandis~
discordiis tam prudentem se ostendit, Ut eum non solum Colonia pacis~
conciliatorem novrrit verum etiam ad dissitas regiones Praelati ac viri~
principes arbitrum componendis dissidiis eum saepe advocaverint. A sancto~
Luovico, Francorum rege, reliquiis Christi passionis, quam devotissime Albertus~
colebat. donatus est. In altero Concilio Lugdunensi negotia graviora peregit.~
Tandem, senio consumptus, docere destitit. Contemplationi exinde intentus, in~
gaudium Domini sui intravit anno millesimo duocentesimo octogesimo. Sacros~
honores in dioecesibus pluribus atque in ordine Praedicatormn ei, Romanorum~
Pontificum auctoritate, jam antea tributos, Pius Papa undecimus cumulans, sancti~
Alberti Magni festum addito Doctoris titulo, Sacrorum Rituum Congregationis~
votum libentissime excipiens, ad Ecclesiam universam extendit.

[Lectio94]
Albert, called the Great, because of his unusual learning, was was born at Lauingen on the Danube in Suabia and carefully educated from his boyhood. He left his country to study in Padua. While he was there he applied to entrance to the Dominicans. His uncle protested futilely against this step, but Blessed Jordan, master general of the Order of Preachers, encouraged it. When Albert had joined the friars, he was shining example of religious observance and devotion. He loved the Blessed Virgin Mary above all and burned with zeal for souls. To complete his studies he was sent to Cologne. Then he was made to professor at Hildesheim, at Freiburg and Ratisbone and at Strasburg. In the master's chair at Paris, he earned a high reputation. He had Thomas Aquinas for his beloved disciple and was the first to perceive and predict the loftiness of his intellect. At Anagni, in the presence of the Pope Alexander IV, he refuted William, who had wickedly attacked the mendicant orders. Later he was made bishop of Ratisbone, where, in giving counsel and in settling disputes, he worked such wonders, as to deserve the title of peacemaker. He wrote many things about almost all branches of learning, especially the sacred sciences, and composed some famous works about the wonderful Sacrament of the altar. Famous for his virtues and for his miracles, he died in the Lord in the year 1280. By the authority of the pope a cult had long since been granted him in many dioceses and in the Order of Preachers, when Pius XI, willingly acceding to the desire of the Sacred Congregation of Rites, gave him also the title of Doctor and extended his feast to the Universal Church. Pius XII appointed him the heavenly patron with God of all those who study the natural sciences.
&teDeum

[Lectio7]
From the Holy Gospel according to Matthew
!Matt 5:13-19
In that time: Jesus said to his diciples: You are the salt of the earth. But if the salt lose its savour, wherewith shall it be salted? And so on
_
Homilia sancti Angustini Episcopi
!Lib. 1 de Sermone Domini in monte, cap. 6
Ostendit Dominus fatuos esse judicandos, qui temporalium bonorum vel copiam~
sectantes vel inopiam metuentes, amittunt aeterna, quae nec dari possunt ab~
hominibus nec auferri. Itaque, si sal infatuatum fuerit, in quo salietur? Id est,~
si vos, per quos condiendi sunt quodammodo populi, metu persecutionum~
temporalium amiseretis regna caelorum; qui erunt homines, per quos a vobis~
error auferatur, cum vos elegerit Deus, per quos errorem auferat ceterorum?

[Lectio8]
Ergo ad nihilum valet sal infatuatum, nisi ut mitatur foras et calcetur ab~
hominibus. Non itaque calcatur ab hominibus qui patititur persecutionem; sed qui,~
persecutionem timendo, infatuatur. Calcari enim non potest nisi inferior; sed~
inferior non est, qui, quamvis corpore multa in terra sustineat, corde tamen~
fixus in caelo est.

[Lectio9]
Vos estis lumen mundi. Quomodo dixit superius sal terrae, sic nunc dicit lumen~
mundi. Nam, neque superius ista terra accipienda est, quam pedibus corporeis~
calcamus; sed homines qui in terra habitant, vel etiam peccatores, quorum~
condiendis et exstinguendis putoribus apostolicum salem Dominus misit. Et hic~
mundum non caelum et terram, sed homines qui sunt in mundo vel diligunt mundum,~
oportet intelligi; quibus illuminandis Apostoli missi sunt. Non potest civitas~
abscondi super montem posita; id est, fundata super insignem magnamque~
justitiam, quam significat etiam ipse mons, in quo disputat Dominus.
