[Officium]
Hl. Gabriel von der schmerzensreichen Jungfrau

[Lectio4]
Gabrielis, Assisi in Umbria, honesto genere natus, et Franciscus ob seraphici civis memoriam vocatus, egregiam animi indolem a puero ostendit. Adolescens, cum Spoleti litteris operam daret, inani saeculi specie et pompa aliquantulum allici visus est. Sed miserentis Dei munere, qui eum ad perfectionem christianae vitae jamdudum invitabat, cum in morbum incidisset, saeculi vanitatem fastidire coepit atque immortalia dumtaxat bona appetere. Quo autem citius Deo vocanti obtemperaret, factum est ut insignem illam beatissimae Virginis iconem, solemni pompa extra Spoletinae ecclesiae septa delatam intuitus, divini amoris flammam conciperet, simulque Institutum Clericorum a Passione Jesu amplecti statueret. Itaque non exiguas difficultates eluctatus, in recessu Morrovallensi, lugubrem vestem laetus induit, et Gabriel a Virgine perdolente maluit appellari: ad eiusdem gaudiorum et dolorum memoriam perpetuo recolendam.

[Lectio5]
In tirocinio, cum regulari observantia et omnium exercitatione virtutum quotidie magis emineret, brevi eo pervenit, ut absolutae sanctimoniae exemplar haberetur non modo a sodalibus, vel provectis, sed etiam ultra caenobii septa, factus bonus odor Christi in omni loco, Dominicae passionis cultor assiduus, in ea meditanda dies noctesque insumebat. In divinam Eucharistiam, quae eiusdem passionis memoriam prodit, incredibili quodam studio ferebatur; qua cum se reficeret, seraphico ardore flagrabat. Nihil autem insignius quam eius erga magnam Dei Parentem pietas fuit. Ipsam omni obsequii genere percolere consuevit; sed praesertim confectam afflictamque cruciatibus Jesu tam dolenter contemplari, ut vim lacrimarum profunderet.Perdolens Virgo quasi tota ei vitae ratio fuit, adeptaeque ab eo sanctitatis magistra: ita ut inter aequales una fuerit sententia, ideo excitatum Dei famulum divinitus fuisse, ut cultus Mariae perdolentis magnum exemplo eius caperet incrementum.

[Lectio6]
Inter ceteras virtutes christianam humilitatem et obedientiam maxime dilexit: nam inter omnes se minimum existimans, abjectissima quaeque ministeria domus cupide affectabat, et antistitum suorum non modo iussa, sed et optata diligentissime perficiebat. Idem, refrenatis sensibus et vitae asperitate usus, illibatum retinuit florem virginitatis ac plane mundo crucifixus unice Deo vixit, intima Domini sui fruitus consuetudine. Ita brevem vitae cursum, tot virtutibus nobilitatum conficiens, Insulae in Aprutio, caritatis incendio verius quam vi morbi consumptus, divinaeque Matris ope recreatus, placidissimo exitu ad Superos evolavit, anno millesimo octingentesimo sexagesimo secundo, aetatis suae vigesimo quarto. Eum deinceps, a Deo miraculis illustratum, Pius Papa Decimus Caelitum beatorum numero accensuit. Benedictus vero decimus quintus Pontifex Maximus anno milesimo nongentesimo vigesimo, post conditum institutum a Passione ducentesimo, in solemnitate Ascensionis Domini, beato iuveni Sanctorum honores decrevit; et Pius undecimus eius Officium et Missam ad universam Ecclesiam extendit.

[Lectio94]
Gábriel, Assísii in Umbria natus, et Francíscus ob seráphici civis memóriam vocátus, egrégiam ánimi índolem osténdit.  Adoléscens cum miseréntis Dei múnere, eum ad perfectiórem vitam jamdúdum invitántis, in morbum incidísset, sæculi vanitátem fastidíre cepit.  Institútum Clericórum a Passióne ampléctens, Gábriel a Vírgine Perdolénte máluit appellári ad ejúsdem gaudiórum et dolórum memóriam perpétuo recoléndam.  Ipsam omni obséquii génere percólere, præsértim conféctam afflictámque Jesu cruciátibus tam dolénter contemplári solébat, ut vim lacrimárum profúnderet.  Illibátum virginitátis florem retínuit, et suæ sodalitátis asperitáte usus, plane mundo crucifíxus, únice Deo vixit.  Ita brevem vitæ cursum ómnium virtútum exercitatióne confíciens, caritátis incéndio vérius quam vi morbi consúmptus, divinæque matris ope recreátus, ad Súperos evolávit anno millésimo octingentésimo sexagésimo secúndo.  Eum deínceps Pius Papa décimus beatórum, Benedíctus vero décimus quintus Sanctórum número accénsuit, et Pius undécimus ejus Offícium et Missam ad univérsam Ecclésiam exténdere dignátus est.
&teDeum

[Lectio7]
Lectio sancti Evangelii secundum Marcum
!Marc 10:13-21
In illo tempore: Offerebant Jesu parvulos, ut tangeret illos: discipuli autem comminabantur offerentibus. Et reliqua.
_
Homilia sancti Bedae Venerabilis Presbyteri
!Commentarium in Marcum 10:13-21
Ait discipulis Jesus: Sinite parvulos venire ad me, et ne prohibueritis eos: talium enim est regnum Dei. Significanter dixit: Talium est; non: Istorum; ut ostenderet non aetatem regnare, sed mores; et his qui similem haberent innocentiam et simplicitatem, praemium repromitti: Apostolo quoque in eandem sententiam congruente: Fratres, nolite fieri pueri sensibus; sed malitia parvuli estote; sensu autem ut perfecti sitis. Amen, dico vobis: quisquis non receperit regnum Dei velut parvulus, non intrabit in illud. Sicut puer non perseverat in iracundia, non laesus meminit, non videns pulchram mulierem delectatur, non aliud cogitat, aliud loquitur; sic et vos nisi talem habueritis innocentiam et animi puritatem, regnum caelorum non poteris intrare. Aliter regnum Dei, id est doctrinam Evangelii, sicut parvuli accipere jubemur; qui quomodo parvulus in discendo non contradicit doctoribus, neque rationes et verba componit adversum eos resistens, sed fideliter suscipit quod docetur, et cum metu obtemperat et quiescit: ita et nos, in obediendo simpliciter et sine ulla retractatione, verbis Domini, facere debemus. Et complexans eos, et imponens manus super illos benedicebat eos. Complexus benedicit parvulos, ut humiles spiritu sua benedictione, gratia et dilectione esse significet.

[Lectio8]
Et, cum egressus esset in viam, procurrens quidam, genu flexo ante eum, rogabat eum: Magister bone, quid faciam, ut vitam aeternam percipiam? Audierat, credo iste quaesitor vitae aeternae a Domino, tantum eos, qui parvulorum velint esse similes, dignos esse introitu regni caelestis: atque ideo curam gerens tractatus certioris, poscit sibi non per parabolas, sed aperte quibus operum meritis vitam aeternam consequi possit, exponi. Jesus autem dixit ei: Praecepta nosti. Haec est puerilis innocentiae castitas, quae nobis imitanda proponitur, si regnum Dei volumus intrare. At ille respondens ait illi: Magister, haec omnia observavi a juventute mea. Non est putandus homo iste vel voto tentantis (ut quidam putavere) Dominum interrogasse, vel de sua esse vita mentitus, cum se legis mandata custodisse dicebat: sed, simpliciter ut vixerit esse confessus. Qui si mendacii autem simulationis noxa reus teneretur, nequáquam intuitus arcana cordis ejus; eum diligere diceretur Jesus.

[Lectio9]
Diligit enim Dominus eos qui mandata legis , quamvis minora custodiunt: sed nihilominus quod in lege minus fuerat, iis qui perfecti esse desiderant , ostendit, quia non venit solvere legem aut Prophetas, sed adimplere. Ad quam profecto adimpletionem pertinet, quod his consequenter adjungitur: Vade, quaecumque habes vende, et da pauperibus, et habetis thesaurum in caelo, et veni sequere me. Quicumque perfectus esse voluerit, debet vendere quae habet; et non ex parte vendere, sicut Ananias et Saphira, sed totum vendere; et cum vendiderit, dare omne pauperibus, et sic sibi praeparare thesaurum in regno caelorum. Nec hoc ad perfectionem sufficit, nisi, post contemptas divitias, Salvatorem sequatur, id est relictis malis, faciet bona. Facilius enim saeculum contemnitur quam voluntas. Multi divitias relinquentes, Dominum non sequuntur. Sequitur autem Dominum, qui imitator eius est, et per vestigia illius graditur. Qui enim dicit se in Christo credere, debet quomodo ille ambulavit, et ipse ambulare.
&teDeum
