[Officium]
S. Stanislai Kostkæ Confessoris

[Rank]
;;Duplex;;3;;C5

[Rule]
vide C5;mtv
9 lectiones

[Name]
Stanislái

[Oratio]
Deus, qui inter cétera sapiéntiæ tuæ mirácula, étiam in tenera ætáte maturæ sanctitátis grátiam contulisti: da, quǽsumus; ut beáti Stanislai exémplo, tempus instanter operando redimentes, in ætérnam íngredi réquiem festinemus.
$Per Dominum

[Lectio4]
Stanisláus, senatória Kostkarum gente ortus in Polonia, quam olim esset milítiam secuturus, nomenJesu prænuntiavit, parituræ matris grémio divínitus inscriptum. Virginitátem adhuc puer ita cóluit, ut paterna in mensa si quid minus pudice dictum audísset, præ horrore exanimis corrueret. Ad Viennense in Austria seminárium studiórum causa missus, non minus exémplo sodálibus quam veneratióni fuit. Coáctus inde in lutherani hospitis ædes migrare, ibíque a Paulo fratre ad liberiorem vitam omni étiam asperitátum génere incitatus, domesticum bellum toto biénnio constantíssime sustínuit, ad ætérna se, non ad caduca natumaffirmans. Ítaque linicum illi erat rerum cœlestium desidérium, perpétua cum Deo consuetúdo, cultus Deíparæ ádeo tener, ut matrem suavissime appellaret.

[Lectio5]
Quotidianæ fratris vexationi crebra ipse jejúnia, flagélla, aliósque insontis corpusculi cruciátus adjíciens, lethálem in morbum íncidit. Quo ingravescente, cum dæmonem horrendi canis spécie insilientem signo crucis ter fugasset, sacrum Viaticum, quod in hærética domo decúmbens frustra ab homínibus petebat, ab Ángelis accépit Mox ad púeri Jesu complexum a beatíssima ejus Matre comiter admíssus, ac Societáti jussus nomen dare, súbito convaluit. Sed cum aditum ad illam patris timor in Germania præcluderet, peregrini hábitu, solus, pedes, mendícus fugam arripit, certus non sistere, nisi voti compos fiat. Iter non uno Deibeneficio prósperum fuit. Nam præter ália, Pauli prófugum fratrem jam assequentis equi, immísso divínitus torpore, constiterunt; et Stanisláus Angelórum pane íterum angélico ministério reféctus, post duodecies centéna passuum míllia, tandem Romæ in Societátem Jesu a sancto Francísco Borgia generáli præpósito méruit cooptári.

[Lectio6]
Tironis emeriti virtútes in religiósæ vitæ palsestra splendídius eluxere; cáritas præsértim erga Deum, in quem assídue alienata a sénsibus mente rapiebatur. Inde illi fácies semper accensa, nonnúnquam radians, perénnes lácrimæ; ardor pectoris tantus, ut média quoque hieme foret ingésta identidemgelida temperandus. Ítaque amóre vérius quam febri ǽstuans, die assúmptæ in cœlum Vírgini sacro, ad ejus triumphalem pompam própius, ut optaverat, spectandam, ab ipsa beatarumVirginum choro stipata vocátus est ex Quirinali domo probationis, anno innocentis vitæ décimo octávo, óperum plenior quam dierimi. Multis post óbitum miráculis in sua præsértim Polonia enítuit; cujus armis contra formidabiles Turcárum exércitus spectabilis e cœlo affuit non semel, et civitátes álias peste, álias incéndio liberávit Quamóbrem Clemens décimus eum inter primários totíus regni Patrónos constítuit; Benedíctus vero décimus tértius (quod a Cleménte undécimo jamprídem fúerat decrétum) in sanctórum númerum rétulit.

[Lectio7]
Léctio sancti Evangélii secúndum Matthǽum
!Mt 19:
In illo témpore: Oblati sunt Jesu párvuli, ut manus eis imponeret. Et réliqua.
_
Homilía S. Augustíni Epíscopi
!In Psalm 118.
Quid párvulus, nisi húmilis? Hæc sunt mirabília testimoomnia tua Dómine, quæ scrutáta est ánima párvuli hujus: et ídeo invénit, quia humiliátus est, et párvulus factus est. Quis enim facit mandáta tua, sicut facienda sunt, id est ex fide, quæ per dilectiónem Dei operátur, nisi ejus in corde per Spíritum sanctum ipsa dilectio dijffundatur? Hoc étiam iste párvulus confitétur. Osmeum, inquit, apérui, et attráxi spíritum, quia mandáta tua desiderábam. Quid desiderabat, nisi fácere mandáta divína? Sed non erat unde fáceret infírmus fortia, et párvulus magna. Apéruit os, cdnfitens quod per se ipse non fáceret, et attráxit unde fáceret.

[Lectio8]
Júnior sum ego, inquit, et contémptus:justificatiónes tuas non sum oblítus. Non sicut inimíci mei, qui oblíti sunt verbórum tuórum. Vidétur autem minor ætáte noi oblítus justificatiónes Dei, dolere pro inimícis suis ætáte majóribus, qui oblíti sunt. Nam quid est, Júnior ego non sum oblítus, nisi illi majóres oblíti sunt? Sed contémptum se dicit hic júnior; ídeo factus est major: quia ignobilia et contemptibilia mundi elégit Deus, et ea quæ non sunt, tamquam sint, ut ea quæ sunt, evacuentur. Et ecce sunt novissimi, qui erant primi, et primi, qui erant novissimi.

[Lectio9]
Iste autem júnior non est oblítus, quia non suam vóluit habére justítiam, sedDei; de quætiam nunc dicit: Justítia tua, justítia in ætérnum. Propter hanc passus est persecutionem júnior a majore, ut díceret júnior quod séquitur: Tribulátio et necéssitas invenérunt me; mandáta tua meditátio mea est. Sæviant, persequantur; dum tamen mandáta Dei non relinquantur, et ex ipsis mandátis étiam qui sæviunt diligantur. Intelléctum da mihi, et vivam. Intelléctum poscit iste júnior, quem si non habéret, non super seniores intellígeret. Sed eum poscit in tribulatióne et necessitáte, quo intelligat quamsit contemnendum quod ei possunt auferre persequéntes inimíci, a quibus se dicit esse contémptum.
