[Officium]
S. Johannis Nepomuceni, Martyris et Patroni Bohemiæ (Propria Bohemiæ)

[Rank]
;;Serm. maj.;;6;;ex C2

[Rule]
12 lectiones
in 3 Nocturno Lectiones ex Commune in 4 loco;
Psalmi Dominica
Antiphonas horas

[Responsory Vespera 1]
R. Hic est vere Martyr, qui pro Christi nómine sánguinem suum fudit: 
* Qui minas júdicum non tímuit, nec terrénæ dignitátis glóriam quæsívit, sed ad cæléstia regna pervénit. (Allelúia.)
V. Justum dedúxit Dóminus per vias rectas, et osténdit illi regnum Dei.
R. Qui minas júdicum non tímuit, nec terrénæ dignitátis glóriam quæsívit, sed ad cæléstia regna pervénit. (Allelúia.)

[Oratio]
Deus, qui ob invíctum beáti Joánnis Sacramentále siléntium nova Ecclésiam tuam Martyrii coróna decorásti: * da nobis ejus intercessióne et exémplo linguam caute custodíre, § ac ómnia pótius mala, quam ánimæ detriméntum, in hoc sæculo toleráre. * 
$Per Dominum

[Lectio5]
Joánnes Nepomúci Bohémiæ óppido, unde Nepomucéni cognómen duxit, a Paréntibus ætáte provéctis, non sine futúræ Sanctitátis præságio flammis supra nascéntis domum mirabíliter collucéntibus ortus est. Cum infans in gravem morbum incidisset, Beátæ Virginis ope, cui natum Parentes referébant accéptum e vitæ perículo evásit incólumis. Egrégia índole, piáque institutióne cœléstibus indíciis obsequénte inter sanctas religiosásque exercitatiónes puerítiam egit; <i>Fórmula enim Presbyteris Divínum Sacrifícium factúris inserviéndi percépta; sponte sua ad Cœnóbium Monachórum Cisterciénsium Nepomúco ádjacens‚ primo mane decúrrere, singulísque Dei Mystis ad Aras operatúris ministráre consuévit.</i> Zatécii politióribus líteris ad humanitátem informátus; Pragæ vero gravióribus disciplínis excúltus, Philosophíæ, Theologíæ, Sacrorúmque Cánonum Magistérium et Láuream eméruit. Sacerdotio initiátus, atque a sciéntia Sanctórum ad lucra animárum rite comparátus, ministério verbi Dei se pénitus addíxit.
	

[Lectio6]
Cum igitur in vítiis extirpándis et revocándis in viam salútis errántibus eloquéntia et pietáte úberes éderet fructus inter Canónicos Metropolitánæ Ecclésiæ Pragénsis cooptátus, mox sibi demandátam Evangélii coram Rege Wencesláo IV. prædicándi provínciam suscépit eo succéssu, ut Joánnis suásu multa Rex fáceret, magnóque in honóre ejus virtútes habéret. Conspícuas tamen, quas ille óbtulit dignitátes Dei servus, ne a Divini verbi præcónio avocarétur, constantíssime recusávit. Régiis illum eleemósynis in páuperes erogándis præféctum Joánna Regina consciéntiæ sibi Moderatórem adscívit. Cum autem Wencesláus ab offício institutóque decessísset, atque in vítia præceps abriperétur: piæ autem Cónjugis obtestátiónes et mónita graváte ferret, conténdere ausus est, ut in Sacramentáli Judício Sacerdótii crédita Regínæ arcána sibi a Joánne panderéntur. At Dei miníster blandítiis primum, torméntis deinde, et cárceris squalóre tentátus, nefáriæ Regis cupiditáti fórtiter óbstitit.
	

[Lectio7]
Furéntem tamen Wenceslái ánimum eum ab execrándo proposito nec humána, nec divína jura deterrérent‚ suprémum agónem, quem instáre sibi Athléta Christi nóverat, pópulo in concióne de impendéntibus etiam Regni calamitátibus admónito, non obscúre prænuntiávit. Mox Bolesláviam proféctus ad Beátæ Virginis Imáginem antíquo cultu célebrem, cœléste præsídium ad certandum bonum certámen effúsis précibus implorávit. Inde vésperi reverténtem, in Pervigílio Domínicæ Ascensiónis, Rex e fenéstra conspicátus arcéssit, eumque veheméntius urgéret, et próximam in aquis‚ si obluctári pérgeret‚ submersiónem intentáret. Joánnes invícta cónstántia terrores minásque refutávit. Itaque Regis império in Moldávam flumen Pragam intérfluens noctu dejéctus, illústrem Martyrii corónam est consecútus. Sacrílegum fácinus clam patrátum, et Mártyris glóriam insígne prodígium divínitus patefécit. Ubi enim exánime corpus secúndo flúmine vehi cœpit, ardéntes faces aquis supernatántes et discurréntes apparuérunt.
	

[Lectio8]
Quamóbrem ex aréna, postrídie mane corpus elátum, Canónici deínde Regis iram nihil timéntes, in Metropolitánam Ecclésiam solémni pompa intulérunt et sepultúræ mandárunt. Cum autem indíes invícti Sacerdótis memória miráculis et máxima fidélium, eórum præcipue, qui fama periclitántur, veneratióne crésceret, post annos demum ámplius tercéntos in jurídica recognitióne córporis, quod sub humo tam diu jacúerat, lingua ejus incorrúpta et vívida repérta est; quæ sexto post anno judícibus a Sede Apostólica delegátis exhíbita, novo prodígio repénte intúmuit, et subobscúrum rubórem in purpúreum commutávit. His ítaque aliísque signis rite probátis, Benedictus XIII. Póntifex Máximus‚ die décima nona mensis Mártii anno Salútis millésimo septingentésimo vigésimo nono primum hunc Sacramentális Sigílli Assertórem, Arcáni fidem sánguine obsignántem Sanctórum Mártyrum catálogo adscrípsit.

