[Officium]
In Octava Visitationis Beatæ Mariæ Virginis

[Rank]
;;Semiduplex;;3.1;;ex Sancti/07-02

[Rule]
12 lectiones
Psalmi Dominica

[Lectio1]
De Cánticis Canticórum.
!Cap. 5.
Véniat diléctus meus in hortum suum, et cómedat fructum pomórum suórum. Veni in hortum meum soror mea sponsa, méssui myrrham meam cum aromátibus meis: comédi favum cum melle mea, bibi vinum meum cum lacte meo: comédite amici, et bibite, et inebriámini charíssimi.

[Lectio2]
Ego dórmio, et cor meum vígilat: vox dilécti mei pulsántis: Aperi mihi soror mea, amíca mea, colúmba mea, immaculáta mea. Surréxi, ut aperírem dilécto meo: manus meæ stillavérunt myrrham, et dígiti mei pleni myrrha probatíssima. Péssulum óstii mei apérui dilécto meo: at ille declináverat, atque transíerat.

[Lectio3]
Anima mea liquefácta est, ut locútus est: quæsívi, et non invéni illum: vocávi, et non respóndit mihi. Invenérunt me custódes qui circúmeunt civitátem: percussérunt me, et vulneravérunt me: tulérunt pállium meum mihi custódes murórum. Adjúro vos fíliæ Jerúsalem, si invenéritis diléctum meum, ut nuntiétis ei quia amóre lángueo.
	

[Lectio4]
Qualis est diléctus tuus ex dilécto, o pulchérrima mulíerum? qualis est diléctus tuus ex dilécto, quia sic adjurásti nos? Diléctus meus cándidus et rubicúndus, eléctus ex míllibus. Caput ejus aurum óptimum: Comæ ejus sicut elátæ palmárum, nigræ quasi corvus. Oculi ejus sicut colúmbæ super rívulos aquárum, quæ lacte sunt lotæ, et résident juxta fluénta pleníssima.
	

[Lectio5]
Sermo sancti Bernárdi Abbátis.
!De verbis Apoc. c. 12. Signum magnum.
Veheménter quidem nobis, dilectíssimi, vir unus et múlier una nocuére: sed, grátias Deo, per unum nihilóminus virum et mulíerem unam ómnia restaurántur; nec sine magno fœnore gratiárum. Neque enim sicut delíctum, ita et donum; sed excédit damni æstimatiónem benefícii magnitúdo. Sic nimírum prudentíssimus et clementíssimus ártifex, quod quassátum fúerat, non confrégit, sed utílius omníno refécit, ut vidélicet nobis novum formáret Adam ex véteri, et Hevam transfúnderet in Maríam.

[Lectio6]
Et quidem suffícere póterat Christus: síquidem et nunc omnis sufficiéntia nostra ex eo est: sed nobis bonum non erat esse hóminem solum. Cóngruum magis, ut adésset nostræ reparatióni sexus utérque, quorum corruptióni neuter defuísset. Jam ítaque nec ipsa múlier benedícta in muliéribus vidébitur otiósa: inveniétur équidem locus ejus in hac reconciliatióne. Opus est enim mediatóre ad Mediatórem istum, nec alter nobis utílior, quam Maria.
	

[Lectio7]
Amplectámur Maríæ vestígia, fratres mei, et devotíssima supplicatióne beátis illíus pédibus provolvámur. Teneámus eam, nec dimittámus donec benedíxerit nobis: potens est enim. Nempe vellus est médium inter rorem et áream, múlier inter solem et lunam, María inter Christum et Ecclésiam constitúta.
	

[Lectio8]
Sed forte miráris non tam vellus opértum rore, quam amíctam sole mulíerem. Magna síquidem familiáritas, sed mira omníno vicínitas solis et mulíeris. Quómodo enim in tam veheménti fervóre tam frágilis natúra subsístit? Mérito quidem admiráris, Moyses sancte, et curiósius desíderas intuéri. Verúmtamen solve calceaménta de pédibus tuis, et involúcra pone carnálium cogitatiónum, si accédere concupíscis.

[Lectio9]
Léctio sancti Evangélii secúndum Lucam. 
!Cap. 1.
In illo témpore: Exúrgens, María ábiit in montána cum festinatióne, in civitátem Juda: et intrávit in domum Zacharíæ, et salutávit Elísabeth. Et réliqua. 
_
Homilía venerábilis Bedæ Presbyteri.
!Sermo in Visit. Virg. Mariæ.
Léctio sancti Evangélii, quam audívimus, fratres charíssimi, et redemptiónis nostræ nobis semper veneránda primórdia prædicat, et salutária semper humilitátis imitándæ remédia comméndat. Nam quia peste supérbiæ attáctum genus humánum períerat, decébat, ut medicaméntum humilitátis, quo sanarétur, prima mox incipiéntis salútis témpora præténderent: et quia per temeritátem sedúctæ mulieris mors in mundum introíerat, cóngruum fúerat, ut in indícium vitæ reverténtis, mulíeres se devótæ humilitátis ínvicem ac pietátis prævenírent obséquiis.

[Lectio10]
Prior ergo nobis beáta Dei Génitrix ad sublimitátem pátriæ cœléstis iter osténdit humilitátis: non minus religiónis, quam castitátis exémplo venerábilis. Síquidem glória virgínei et intemeráti córporis, qualis sit vita supérnæ civitátis, ad quam suspirámus, insínuat, ubi neque nubent, neque nubéntur, sed sunt sicut Angeli Dei in cœlis: atque virtútem mentis exímiam, qua ad hanc pertíngere debeámus, índicat.

[Lectio11]
Namque, (sicut ex præcedénte sancti Evangélii lectióne cognóvimus) postquam Angélica visióne, et allocutióne méruit sublimári, postquam se cœlésti onustándam partu dídicit, nequáquam se de donis cœléstibus, quasi a se hæc essent, éxtulit: sed ut magis magísque donis esset apta divínis, in custódia humilitátis gressum mentis fixit, ita evangelizánti sibi Archángelo, respóndens: Ecce ancílla Dómini: fiat mihi secúndum verbum tuum.
	

[Lectio12]
Ut vero ex hodiérna lectióne audívimus: eámdem, quam Angelo exhibúerat humilitátem, homínibus quoque curávit exhibére: et quod majóris est virtútis, hoc étiam minóribus. Quis enim nésciat, vírginem Deo consecrátam, mulíere Deo dédita gradum habére potiórem? Quis dúbitet Matrem Regis ætérni, jure matri mílitis præferéndam? Attamen ipsa memor Scriptúræ præcipiéntis, quanto magnus es, te in ómnibus humília, mox ut Angelus, qui loquebátur ei, ad cœléstia rédiit, surgit ac montána conscéndit; gestánsque in útero Deum, servórum Dei habitácula petit ac requírit allóquia.

[Evangelium]
@Sancti/07-02
