01-20# Z rozdziału 4 Reguły Świętego Ojca Naszego Benedykta: O przykazaniach dobrych uczynków.
_
Dnia sądnego obawiać się. Piekła się strachać. Żywota wiecznego ze wszystkiej duszy pragnąć. Śmierć zawsze obecną mieć przed oczyma. Postępki życia swego co godzina uważać. Zapewne wiedzieć o tem, iż na każdem miejscu Bóg na cię patrzy. Myśli złe do serca swego przychodzące, zaraz o Chrystusa roztrącać i starszemu duchownemu objawiać. Ust swoich strzec od złej albo opacznej mowy. Nie kochać się w wielomówstwie. Słów próżnych i do śmiechu pobudzających nie mówić. Zbytniego śmiechu i niepotrzebnego nie kochać. Czytania świętego z chęcią słuchać. Modlitwą się często zabawiać. Złości swoje przeszłe z płaczem i wzdychaniem każdy dzień, na modlitwie Bogu wyznawać, a prawdziwie się z nich na potem poprawiać. Pożądliwości ciała uczynkiem wykonywać. Swej własnej woli nienawidzieć. Rozkazaniu Opaciemu we wszystkiem być posłusznym, choćby on sam (czego Boże nie daj) inaczej postępował: pamiętając na ono rozkazanie Pańskie: „Co wam rozkażą czyńcie, a co oni czynią, nie uczyńcie”. Nie chcieć pierwej być świętym zwany, niżby takim był, ale pierwej świętym być, aby go prawdziwie świętym zwano.
